Toen ik 12 was kreeg ik mijn eerste eigen hondje, een bolletje wol van negen weken. Ik noemde hem Chakota. Nu, dertien jaar later, is hij nog steeds mijn trouwe metgezel. Samen hebben we in de laatste dertien jaar al heel wat meegemaakt. Chakota is het enige hondje hier in huis dat duidelijk meer naar mij trekt dan naar Huub. Hij wil het liefst bij mij in de buurt zijn. Andere mensen vindt hij niet belangrijk. Toch is Chakota geen schoothondje. Ondanks dat hij een kruising is tussen twee gezelschapshondjes (waarschijnlijk shih-tzu maltezer) is hij niet zo knuffelig als onze border collies. Maar een aai vindt hij wel fijn.
Wat Chakota erg leuk vindt is snuffelen en plassen tegen boompjes. Ook wandelen vindt hij leuk maar dan vooral omdat je tijdens het wandelen veel bomen en geurtjes tegenkomt. Achter ballen aanrennen vindt hij geweldig. Voor de bal gaat hij zelfs het water in, iets wat hij anders nooit zou doen. Maar Chakota's grootste hobby is toch wel de dog dance. Wanneer we gaan trainen wordt hij helemaal enthousiast en straalt het plezier er gewoon vanaf! Hij kan dan ook erg fanatiek zijn en is een echte doorzetter wanneer hij iets nieuws leert. Verder kan Chakota veel en lekker eten erg waarderen.
Chakota is vorig jaar alweer dertien geworden en we merken nu toch wel dat hij ouder wordt. Hij hoort bijna niets meer en met de lange wandelingen kan hij niet meer mee. Wandelingen van een halfuur waarbij hij lekker kan struinen waardeert hij wel. Trainen vindt hij ook nog steeds geweldig en daar kunnen we beide nog erg van genieten. Hij leert nog steeds nieuwe trucjes ook al gaat het wat langzamer dan vroeger. Ook hebben we gemerkt dat hij zoekspelletjes met voertjes leuk vindt. Opvallend is dat hij de laatste jaren steeds aanhankelijker is geworden en hij wil zelfs op schoot. We hopen echt dat Chakota minstens zestien wordt! Hij geniet nog van het leven en ik wil het trouwe, enthousiaste hondje nog echt niet missen.
